021 - 71723

بیماری جوع      تاریخ آپلود : 1396/05/31

این بیماری با افراط در غذا خوردن بروز می‌کند که طی آن فرد مقدار بسیار زیادی غذا را بدون اینکه بتواند خود را کنترل کند، می‌خورد.

 بعضی مطالعات نشان می‌دهد، در این شرایط مقدار کالری دریافتی ممکن است به 2000 تا 3000 کیلوکالری نیز برسد. افراد مبتلا به این بیماری طی دوران بحران به طور کل کنترل خود را در غذاخوردن از دست می‌دهند و پس از آن، احساس شرم و گناه می‌کنند. پس از دوران بحران فرد به دنبال رفتارهای جبرانی نادرستی می‌گردد تا هر طور شده کالری های دریافتی را کم کرده و مانع از اضافه وزن شود. استفراغ، مصرف زیاد داروهای مدر و مسهل،‌انجام زیاد تمرینات ورزشی و روزه از جمله این اقدامهای بیماران است.
بر خلاف بیماران مبتلا به بی‌اشتهایی ذهنی که کمبود وزن دارند، افراد مبتلا به جوع (برداشتهایی) معمولاً وزن متعادل دارند. در بعضی حالات این بیماری، فرد کوشش نمی‌کند کالری دریافتی را کاهش دهد و مانع از افزایش وزن شود و اغلب دچار چاقی می‌شود. در بعضی شرایط نیز فرد افزون بر بیماری جوع، علایم بی اشتهایی ذهنی را نیز دارد که به آن بی اشتهایی همراه با بحران جوع گفته می‌شود.

 تشخیص بیماری
گرچه علایم این بیماری معمولاً در اواخر دوران نوجوانی بروز می‌کند، اما به طور متوسط بیماری 6 سال بعد تشخیص داده می‌شود. در واقع، ‌اختلال رفتارهای تغذیه ای با احساس شرم و خجالت همراه است و به همین علت بیمار براحتی نمی تواند به پزشک مراجعه کند. هرچه بیماری زودتر تشخیص داده شود،‌مداخلات پزشکی نیز زودتر آغاز شده و شانس بهبود بیماری بیشتر خواهد بود.

 علل بروز بیماری
تا به حال مطالعات زیادی در مورد این بیماری انجام شده است، اما هنوز علت مشخصی برای آن ثابت نشده است. با این حال محققان عوامل متعددی از جمله زمینه وراثت، آثار عصبی -هورمونی غدد درون ریز، حالات روان‌شناختی، شرایط خانوادگی و اجتماعی را دخیل می‌دانند.
گرچه نقش هیچ ژنی به طور دقیق اثبات نشده است، اما تحقیقات گویای این است که اگر در خانواده ای یک نفر مبتلا به جوع (پرخوری) باشد، احتمال ابتلای دیگران نسبت به خانواده های سالم بیشتر است. همچنین مطالعه روی دوقلوهای همسان نیز نشان می‌دهد، در صورت ابتلای یکی از آنها، دیگری نیز 23 درصد ممکن است دچار علایم بیماری شود. این احتمال در مورد دوقلوهای غیر همسان 9 درصد است.
تحقیقات بسیاری در سطح عصبی از ارتباط میان عدم عملکرد سروتونین با مشکل در احساس سیری حکایت دارد که معمولا در بیماران دیده می‌شود. سروتونین ماده ای است که انتقال پیامهای عصبی میان نورون‌ها را برعهده دارد. همچنین در تحریک مرکز سیری در بخشی از مغز که اشتها را تنظیم می‌کند، تأثیر می‌گذارد. با توجه به علل متعددی که هنوز ناشناخته است، کاهش مقدار سروتونین در بیماران مبتلا به برداشتهایی و افزایش این ناقل عصبی پس از درمان وجود دارد.
از لحاظ روان‌شناختی نیز باید گفت، تحقیقات زیادی از ارتباط میان بروز بیماری و اعتماد به نفس پایین ناشی از تصویر ذهنی از اندام حکایت دارد. بیماری جوع بیشتر در جوانانی دیده می‌شود که در بیان احساسات خود و احساسات جسمانی واقعی مانند گرسنگی و سیری مشکل دارند. همرنگی با جماعت، کمبود قدرت ابتکار، کمبود خودجوشی، عدم ابراز احساسات و هیجانات و... از دیگر رفتارهای شخصیتی این بیماران است. همچنین تصورات خود به خود منفی نیز زمینه ساز باورهای اشتباهی مانند «لاغری راهی برای خوشبختی است» و یا «هر دریافت چربی بد است» خواهد بود و معمولاً در بیماران مبتلا به جوع دیده می‌شود.

 مشکلات مرتبط با بیماری جوع
اصولاً همراه با بیماری جوع مشکلات روان‌شناختی بیمارگونه نیز دیده می‌شود. با این حال تشخیص تقدم و زمینه سازی هر کدام بر دیگری مشکل است. مهمترین مشکلات روان‌شناختی مرتبط با جوع عبارتند از:
- افسردگی: 50 درصد افراد مبتلا به پرخوری روانی حالاتی از افسردگی حاد را در دوره ای از زندگی داشته اند.
- اختلالات اضطرابی در 34 درصد بیماران
- رفتارهای پرخطر مانند اعتیاد به الکل و مواد مخدر در 41 درصد بیماران
- اعتماد به نفس پایین
- اختلال شخصیت در 30 درصد بیماران
دورانی که بیمار برای جبران دریافت زیادی مواد غذایی رژیمهای سختگیرانه را در پیش می‌گیرد، سبب مشکلات جدی کلیوی، قلبی، گوارشی و دندانی خواهد شد.

 افراد در معرض خطر ابتلا
بیماری جوع حدود اواخر دوران نوجوانی بروز می‌کند و در اغلب موارد دختران را بیشتر از پسران درگیر می‌نماید، به طوری که این نسبت 19 به 1 است. این بیماری مانند بیشتر اختلالات تغذیه ای بیشتر در جوامع پیشرفته دیده می‌شود. همچنین در ورزشکاران و بازیگران که اهمیت زیادی برای اندام و تصویر ذهنی خود از بدن قایلند نیز دیده می‌شود.

عوامل زمینه ساز
احتمال ابتلا به این بیماری در بسیاری از افرادی که رژیم های لاغری را در پیش می‌گیرند، وجود دارد. از هر 10 بیمار، سه نفر سابقه بی اشتهایی ذهنی داشته اند و در دو نفر از این تعداد نیز افسردگی عامل زمینه ساز بیماری است.

 پیشگیری
گرچه روش مطمئنی برای پیشگیری قطعی از ابتلا به این بیماری وجود ندارد اما می‌توان با در پیش گرفتن بعضی روشها مانع از پیشرفت آن شد. به عنوان مثال پزشک عمومی یا متخصص اطفال می‌تواند با معاینه کودکان و نوجوانان مشکلات تغذیه ای را به موقع تشخیص دهد. هنگام مراجعه به پزشک هر موضوع نگران کننده در مورد تغذیه فرزندتان را مطرح کنید.
همچنین در ارتباط با عادات غذایی و تصورات او در مورد اندام و ویژگی های جسمانی نیز صحبت کنید. به علاوه والدین باید تصور صحیح و مطلوبی از شرایط جسمانی، قد و اندام فرزندشان به او منتقل کنند. بسیار مهم است که از هر شوخی منفی در این باره پرهیز شود.

 عوارض بیماری
مهمترین عوارض بیماری جوع بی نظمی های روانشناختی کم و بیش جدی در پی رفتارهای جبرانی برای کاهش وزن است. استفراغ های مکرر می‌تواند سبب ایجاد مشکلات متعددی مانند تحلیل مینای دندانها، التهاب مری، تورم غدد بزاقی و کاهش پتاسیم شود که مورد آخر می‌تواند مشکلاتی در ریتم قلب و نارسایی قلبی به وجودآورد.
مصرف ملین‌ها نیز مشکلاتی در پی دارد که از جمله می‌تواند به ضعف روده‌ها اشاره کرد که سبب یبوست، کاهش آب بدن و کاهش سدیم و در نتیجه زمینه ابتلای نارسایی کلیوی خواهد شد.
رژیم های سختگیرانه و عدم دریافت مواد غذایی کافی در دوران پس از بحران نیز مشکلاتی مانند کم خونی، فقدان قاعدگی، کاهش فشار خون، کند شدن ریتم قلب و کاهش مقدار کلسیم و در نتیجه پوکی استخوان را در پی خواهد داشت.
همچنین سوء مصرف مواد مخدر و الکل نیز در بیماران مبتلا به جوع معمولاً دیده می‌شود، و سبب بروز مشکلات جسمانی دیگری خواهد شد.

 درمان
درمان علایم بیماری جوع بدون مداخله پزشکی مشکل است. مشورت با پزشک متخصص و مصرف داروهای لازم و حتی بستری شدن در بیمارستان لازم خواهد بود. داروهایی برای کاهش علایم بحران بیماری و همچنین درمان مشکلات همراه مانند اضطراب و افسردگی تجویز می‌شود. پزشک همچنین با انجام آزمایش خون مشکلات کلیوی، قلبی، گوارشی و... بیمار را نیز بررسی می‌کند تا در صورت لزوم برای آنها نیز دارو تجویز شود. از جمله داروهای مفید در درمان علایم این بیماری ، داروهای ضد افسردگی است که با افزایش مقدار سروتونین، انتقال پیامهای عصبی را تسهیل می‌کند. درمان فردی و گروهی روان‌شناختی نیز می‌تواند بسیار کمک کننده باشد.
در صورتی که هیچ یک از روشهای درمانی نتیجه مطلوب را نداشته باشد، بیمار باید بستری شود و تحت درمانهای جدی تر قرار گیرد.
منبع: www.Passportsante.fr